Tatrzański Park Narodowy został utworzony w 1954 r. Rozporządzenie o utworzeniu z dniem 1 stycznia 1955 Tatrzańskiego Parku Narodowego zostało wydane 30 października 1954 r.Jest on jednym z 23 parków narodowych w Polsce.

Na granicy Polski i Słowacji, wznoszą się Tatry. Wprawdzie ani leżący po słowackiej stronie granicy Gerlach, ani najwyższy szczyt Polski – Rysy – nie mogą się równać np. z Mont Blanc, jednak duże różnice wzniesień, piętrowość klimatu i niezwykły skład gatunkowy fauny i flory sprawiają, że Tatry mają charakter wysokogórski. Powierzchnia Tatr wynosi ok. 750 km², z czego 150 km² przypada na Tatry Polskie. Rzeki zaczynające swój bieg w Polskich Tatrach uchodzą do zlewiska Bałtyku, zaś rzeki biorące początek w Tatrach Słowackich wpadają częściowo do Morza Czarnego, a część do Morza Bałtyckiego.

Niższe partie Tatr, przez długi czas były obiektem rabunkowej eksploatacji. Z konieczności ochrony przyrody Tatr zaczęto sobie zdawać sprawę pod koniec XIX w., kiedy to rabunkowa gospodarka leśna doprowadziła do przerzedzenia drzewostanu i do katastrofalnej powodzi na terenach podgórskich. Wówczas powstało Towarzystwo Ochrony Tatr

Pierwsze starania o utworzenie parku w rejonie Tatr zostały podjęte w 1924 r., po powołaniu polsko-czechosłowackiej komisji delimitacyjnej. Rozważano wspólne projekty, ale nie zdołano nic zrealizować. W 1932 r. państwo wykupiło część dóbr rodziny Uznańskich, w 1933 r. dołączono obszar należący do Fundacji Kórnickiej, a w 1938 r. dobra jaworzyńskie. Jednak dopiero w 1947 r. utworzono Park Tatrzański jako wyodrębnioną jednostkę administracyjną lasów państwowych.